Filed under: Pólitík
Álagið sem er á íslenskar fjölskyldur þessa mánuðina og misserin er mikið og fer vaxandi. Fleiri og fleiri missa vinnuna og þrengra verður í búi. Spennan eykst á heimilunum, áhyggjurnar vaxa, raunverulegar áhyggjur af morgundeginum, næstu mánaðamótum, vanskilunum, reikningunum og svo vantar mjólk.
Þar sem var spenna fyrir eykst hún. Heimilisofbeldi verður algengara og alvarlegra. Drykkja og ofneysla eykst. Fleiri börn fara hrædd og óörugg að sofa. Vakna með hnút í maganum.
Svo er ekki til fyrir íþróttaæfingunum, ekki til fyrir afmælisgjöfinni handa bekkjarsysturinni, og skóladagurinn byrjar. Og kennarinn er líka áhyggjufullur. Sparnaðurinn kemur niður á skólanum og frístundaheimilinu. Ekki í stóru – í smáu. Dagarnir eru breyttir.
Skilnuðum fjölgar, sambúðarslitum líka. Upplausn er einkenni kreppu.
Lausnirnar verða að taka mið af umhverfi barnanna. Við saman – allt samfélagið – berum ábyrgð á börnunum. Þau mega ekki líða. Ef samfélagið stendur með fjölskyldunum í að standa saman þá gengur allt betur. Við verðum að draga úr félagslegum áföllum eins og hægt er.
Það gerum við með atvinnuátaki og með því að standa vörð um börnin, þeirra daglega líf, þeirra rétt til að hlakka til, vona og vera glöð. Velferðarkerfið, menntunin og samstaðan er leiðin. Von sem byggir á kjarki og samstöðu er leiðin út úr íslensku kreppunni.
Rita ummæli hingað til
Skrá ummæli
